Papatyaya İtafen...

Gelmediğin günler yetmezmiş gibi bir de gelmeyeceğin günler var.

Yorgunsun. Hani öyle yorgunsun ki adım atmaya halin yok ama elini kaldırsa nefesi onun yanında alacaksın. İşte bu çaresizliği anlatamıyorsun.

İnsan en çok sevdasına inanıyor. Sevdası uğruna yazıyor ve yaşıyor. En çokta sevdasından kırılıyor.

Yalnız değildim. İsimlendiremediğim bir duygu, ellerimden akıp giden bir hayat ve heba olmuş hayallerim vardı. Dedim ya yalnız değildim.

Size her şey güzel olacak demiyorum her şey bitecek de. Balkondan aşağıya öylece baktığım günleri unutmadım. Unutamam da biliyorum.

Benim bu dünyaya inancım yokken sana vardı. Bize, geleceğe.
Şimdi kendime bile yok.

Yazarak anlatılamayan şeylere yanarak susuyorsun. Bak, kül olmak.